Ana içeriğe atla

Fısıltı Mektuplar 1


   Bilinmeyen Yazar'dan Zamana Fısıldanan Mektup
 
  Ben aslına çok bahsetmem kendimden."Ben" demeyi de çok sevmem aslında.Sanki bu kelime öldürüyor asıl beni.
  Zor birisiyim.Aşılacak sarp kayalarım çokça.Kendimi anlayamıyorum çoğu zaman, tutupta diğerlerini nasıl anlayayım ki.Tam diyorum  çıktım düzlüğe, aştım yokuşları.Tam kaldırıp kafamı soluğumu vereceğim.İnsanlar bende yeni yokuşlar oluşturuyor.
  Yoruldum ben, kendimden en çokta.Fazla anlam yükledim insanlara.Oysaki anlamsızmış çoğu.Belki de, en doğrusu ben yanlış kişilerde aradım dostluğu.İstedim ki kısa zamanda paylaşayım: aşımı, acımı, mutluluğumu.Ama değilmiş böyle.İnsan zamanla pişermiş meğerse.Bilemedim.
  Tuhafım, değişim, uyumsuzum aslında.İnsanların "A" dediği çoğunlukta bende "B" olur.Ve neden "B" olduğunu güzelce anlatırım.Ne kadar akla yatsada "B" genellikle aykırı olur ve kabul edilmez.Tıpkı benim gibi kabul görmez.Böyleyim işte.Aslında değilim hiçbiri.Ben aslında öylesine, kendince, hayattan herkes gibi geçen yazar bir kişi.
  Kimseye suç bulmuyorum artık.Artık farkındayım kendimin.Fazlaca farklıyım ben.Bundan sebep yalnızlığım.Kırılmıyorum da artık kimseye, alıştık yalnızlığımla birbirimize.İnsanlar alışmamış fazla değer verilmesine.Ben herkese olduğundan fazla değer verdim, kendimden bile fazla.Burada denklemi yanlış kurmuşum işte.Zaten matematiğimde iyi değildir ki.
  Ne çok ben dedim değil mi?Çok demem aslında.Ben demek kalbi öldürür.Ben çok kişiye "Sen" dedim, ben böyle dedikçe onlarda "Hep Ben" dedi.Burada kırıldım.İşte benim kalbimi öldüren bu oldu.Öldü bu kalp ve izin veren ben oldum.Ne garip değil mi?Farklı olduğumu söylemiştim zaten.Kendimden çok bahsetmem ama yazmak istedim öylece.Bir gün sorulursa "Kimmiş bu?" diye.Bu yazı cevap olsun o kişilere.
  "Kendini anlatan yazar olur mu?" da demeyin şimdi.Anlayanı pek nadir olur benim gibilerin.Kalbi de ısssız olur.Terk edilmiş viran bir şehir gibi, harabe bir ev gibi olur.
  Belki de okursunuz "Ne de tuhafmış" demeyin.Ya da söyleyin.Duymadığımız kelimeler değil hani.Yazmak istedim işte.Kimseye de demedim anlayın beni diye.Ben de böyleyim.Ama sizde yazın kendinizi iyi geliyor.
  Ve kalbinizi sıkı örtün.Kışın ayazı öldürmez de insanın ayazı öldürür, öldürmese de süründürür.Koruyun kalbinizi hassastır.Kimse sevmese de sizi, siz sevin kendinizi...
                                                                                  
                                                                                                          "Bilinmeyen Yazar'dan Fısıltı"
 
 
(Bir mektup eser bilinmeyen zamanlardan.Tıklatır camınızı.Ve fısıldar "Yaz beni" diye.Rüzgar fısıldadı, kalem boyun eğdi.Elçiye zeval olmaz.Ben de kalemi dinledim, yazdım bilinmeyen yazarın kalbini...)
                           
                                                                                                           "Aşkı Zikreden Yazar"
 
 


Yorumlar

  1. Yanıtlar
    1. Beğenmenize çoookkk sevindim.Sağolun...:):):)

      Sil
  2. Biraz farklı olunca yalnızlık kaçınılmaz oluyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kesinlikle yalnızlık kaçınılmaz oluyor...

      Sil
  3. Ne güzel anlatmışsın öyle sonu çok güzel di bayıldım Yüreğine kalemine sağlık Sevgiler ...

    .Kışın ayazı öldürmez de insanın ayazı öldürür, öldürmese de süründürür.Koruyun kalbinizi hassastır.Kimse sevmese de sizi, siz sevin kendinizi.. çok doğru ve çok anlamlı bir cümle olmuş ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çookkk teşekkür ederim. Mutlu ettiniz beni. Sizin mutluluklarınız da olsun daimi...:))))

      Sil
  4. Kalbi de ıssız olur.Terk edilmiş viran bir şehir gibi, harabe bir ev gibi olur.

    Kendini anlatamayanlara gelsin o halde. Kalemine fısıldayan rüzgara teşekkürler :) Hoş cümlelerle buluştuk..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim güzel yürekli insan...Hoş cümlelerde buluştuysak ne mutlu bana :))))

      Sil
  5. heeeyt yaa işte yime yazmaya başladııın :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim Deeptone...
      Güzel yorumun için inşallah Allah'ın izniyle devamı gelecek...:)))

      Sil
  6. Kimse sevmese de siz sevin kendinizi :)Çok doğru :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :)) evet sevelim kendimizi. İnsanlar artık sevgi konusunda da cimri...

      Sil
  7. Her şeyi sevmekten vazgeçerim kendimi sevmekten asla. Kalemine sağlık. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne güzel demişsiniz insan kendini sevmekten vazgeçmemeli...
      Teşekkür edrim:))

      Sil
  8. Aynı ben ne bi eksik ne bi fazla tek hatamız karşıdakini kendimizden fazla değer verip sevmekti.oysaki bir tanane daha yokuz kendimizden BILINMEYEN YAZARA SELAM OLSUN

    YanıtlaSil
  9. kalemine sağlık çok güzel :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim beğenmenize sevindim. :)) Sevgilerimle...

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gökyüzü'nün Çocukları


  Çocukluk aitliktir. Bir çocuk anılara aittir en çok. Toprağın yağmur sonrası kokusuna, oyunların en heyecanlı anına aittir. Bir çocuk en çok gülümseyişe, evrenden büyük bir kalbe, bir çocuk saf temizliğe yakışır. Ve her çocuk Gökyüzü'nün Çocuğudur en çok.   Bilirim çocuklar kadar bakmaz kimse Gökyüzü'ne. Gökyüzü dargın olduğu kadar dargın değildir kimseye. Çocukları hatırlayın başları hep yukarıdadır. Çünkü alışkındır Gökyüzü'ne o başlar.   Bilmem ki bileniniz var mı; bulutları bir şeylere benzetme oyunu vardı. Bu oyunun bir adı yoktu ama hep oynardık. Biz çok severdik, anlam yüklerdik bulutlara. Oohohohoo ne anlamlar çıkmazdı ki. Ejderhaların olmadığını kim söylemiş. Hadi oradan! Belli ki hiç bulutlara bakmayanlar söylemiş. Mesela biz göre bir çocuk Gökyüzü'nde olabilirdi. Bir kedi, köpekten kaçıp Gökyüzü'ne sığınmış olabilirdi.   Bize göre olabilirdi bunlar ama ne mutluluktu çıkan anlamlar. Hele ki bulutların hareket ettiğine şahit olduğumda ki mutluluk gö…

Ben De Giderim

Yazar Uyarısı: Herkesin okuması gereken bir yazı değildir. Sadece yüreğini açanlar okusun. Uyarıyı dikkate alın, almalısınız...    Gitmek...Gitmek zordur şu hayatta. Bir kelime ama çok acı demek. Belki veda ama yeni başlangıçlara gebe demek. Vuslatı olmaz bazı gidişlerin bazı yürekler ayrılığı doğar. Hiç aklında yokken kalbine düşer ayrılık. Aklın kabul etmez. Kalp bavulları çoktan toplamıştır ama.   Gitmek, devrim gibidir. İnsanı önce devirir. Sonra ayağa kaldırır. Yaralanan kalpten akan kanlar tecrübe adlı yaralar oluşturur. Yola çıkmak zordur, ya çıktığın yoldan vazgeçmek. Bazen vazgeçişler kazanmaktan zor olur. Dediğimiz gibi; "Bazen vazgeçmek kazanmaktan zordur."   Ben ne zaman giderim? Gider miyim ki? Emin olun giderim. Şimdiye kadar ki gidişlerimin dönüşleri olmadı. Bu nedenle kolay kolay gitmem. Vazgeçmem. Kalbim direttikçe "Dur" derim, "Bekle" derim. Elimden, dilimden, kalbimden geldiğince ertelerim gitmeleri. Dönüşü olmayan gidişlerde ben yarala…

#Mim Hayaller hayaller!

Mimleri çok sevdiğimi söylemiş miydim? Çok seviyorum, belki de bu röportaj okumayı da çok sevmemden geliyor. Mesela bir oyuncu ya da bir yazarı araştırmak istersem röportajlarını okurum hep. Çünkü soruların cevapları iç dünyamızın fısıltıları oluyor. Ve çok güzel bir mim var karşımızda. Beni mimleyen Sevgili Berikanın Günlüğü'ne çok teşekkür ediyorum. Onun cevapları da çok güzel, eğer merak ederseniz bir ziyaret edin bloğunu. Geçelim benim cevaplara; 1) Hayal kurmaktan hoşlandığınız yer ya da zaman dilimi var mı?   Hayal kurma konusunda üst düzey yetenekli olabilirim. Bir otobüsün camına başımı koyduğum anda, yastığı başımı koyduğum zamanlarda hemen hayal kurabilirim. Hatta uyumak için masal okunan bir çocuk olmadım. Şimdi iyi ki de öyle olmuş diyorum. Çünkü çok fazla masal okumak, hani bilim kurgu tarzı oluyor ya onlar hayal dünyasını öldürebilir. Tabi bu bana göre. Eğer bir gün anne olursam çocuğumla beraber hayal kurarım uyumadan önce. Kitap okuma alışkanlığını tabi ki kazandırm…

Her Deli Yazmaz Ama Her Yazar Delidir

Sabahlara uyanmamak, gecelere uyumamak; benim gibi bir adama mı özgüdür. Sabahları ağzında kesif bir sigara tadıyla uyanmayı bir ben mi bilirim. Damağımda bir hissizlikle uyanıyorum her sabah. Bildiğim kadarıyla sigara yüzünden. Öyle bir tatsızlık oluyor ki ilk dişlerimi fırçalıyorum. Macunun tadını almak rahatlatıyor beni. Biraz peynir atıyorum ağzıma sonra. İşte o zaman damağımın tadı geliyor. Bilmediğim kadarıyla da yaşadıklarımdan bu tatsızlık. Bunun için ne yapacağımı ise bilmiyorum. Zaman makinesi olsa yapar mıydım, yapmazdım. Çünkü bu insanlar bir yolunu bulur, zaman makinesini bile mahvederdi. Yani onunda dolandırıcılığı olurdu. Bilmediklerime bir şey yapmayalım o yüzden, geçelim...   Geçelim dedim de bırakmalı mıyım sigarayı? Sigaranın edebiyatı var bana göre. İçki içmiyorum, o yüzden içkinin edebiyatı olmaz. O da bana göre tabi. Sigara böyle kendini yavaşça zehirlemek gibi. Her gün biraz daha zehir. "Her gün biraz daha zehir, yaşamı yaşanılır hale getirir." bu d…

Bazı Biletler Can Kenarı Olur (Yolculuk Anıları 4)

Yorgundu yolcu, yabancı gibi girdi kapıdan içeriye. Sıkıntılı görünüyordu. Gişeye yaklaştı. Sanki telaşlı mı neydi? Kaçar gibi sıkıntılıydı hali.   "Bir bilet, bir bilet cam kenarı değil,can kenarı olsun." dedi. Anlayışla gülümsedi karşısındaki. Ahh şu içine yolculuk edenler, ne de yorgun, ne de korkak, tuhaf ama bir o kadar da umutlu olurdu.   Bileti elinde, bir köşeye yaklaştı. Boştu yolculuk edeceği aracın tüm koltukları. Ne tuhaf aracı sürende yoktu. Böyle olur içe yolculuklar; yolcusu da, hostesi de, aracı kullanan da sen olursun. Kabullenişle kapadı gözlerini. Ne o bir iki damla yaş mı aktı gözlerinden? Sanki dudaklarında bir gülümseme mi vardı? Ya da, ya da bu çelişki umut demek miydi?   İlerlerken yolculuğunda tökezledi bir an sarp kayalara gelmişti, dik yokuşlara, bir yanı güllük gülistanlık kumsallara. Tanıdık bir havası vardı. Tanıdı da tabelada "Çocukluğun" yazıyordu. Rakım, nüfus, km... bunlar yoktu. Dökülen gözyaşı, atılan kahkahalar, çocukluğun t…